Browsing Category: Şiirlerim

Yarınlarımız

Biten bir aşka üzülmek için fazla kirli bu dünya.

“Benimsin” diyebilmek için hayat çok kısa.

Ne gündüzler mutlu olabilmek için yeterince aydınlık

Ne de geceler yeter yaralarımızı saklamaya.

 

İtiraf etmek zor

Alabildiğine kalabalıkken etrafın

yalnız olduğunu…

Ne aradığını bilmek kolay da…

Bulabilmek…

Ah ne zor!

 

Kolay mı?

Yalan söylememek gerçekleri görüp de…

Sessiz kalmadan da susmayı bilmek.

Kaleme kağıda sarılıp da

Tek bir ağacı bile incitmemek…

 

Savaşırken ekmek için

unutmamak barış türküleri söylemeyi

en köhne köşesinde yolculuğunun

enseyi karartmamak,

yılmamak, yıkılmamak, düşmemek!

Şarabı içerken üzüme üzülmemek!

 

Okyanuslar sığmazken düşlerine

Demir at bakalım tek bir limana…

Fiyakalı cümleler kur, büyük sözler söyle

Güneş batıyor nasılsa sen gölgeni büyüt

Durduğun yerde küçüldükçe…

 

Vazgeçmek için fazla güzel bu dünya,

“Bitti” diyebilmek kimin ne haddine.

Bugünün bir sonu var…

Ama yarınlar…

Kim bilir…

belki de bizim yarınlarımız.

Büyü Bozuldu

Perdeleri aç,
saklayacak hiçbir şeyin kalmadı artık.
Bak, yerlere saçıldı hayal kırıklıkların.
Basma üstüne, yüreğim kanar.

Yak ışıkları,
ne boynunun kokusu
ne belinin kıvrımı durdurabilir beni bundan sonra
ellerimi hapsettiğin karanlıkta.

Bozuldu büyü,
kırıldı aynalar,
tacın yere düştü.
Bu tutsaklık buraya kadar.

Bir An

Öyle maviydi ki kadının gözleri gökyüzüne meydan okuyordu,
Adam gülümseyemeyecek kadar yorgundu.

Yeryüzünün tüm telaşları yok olmuştu.
Kar taneleri birer birer süzülüyordu.
Vapur seferleri iptal, metrobüsler ise bomboştu.

Adam kadının gözlerinde mutsuzluğu okudu,
Kadın bakışlarıyla adamın yalnızlığına dokundu.

Balkanlardan hüzün taşıyan bir rüzgârla savruldu kadının saçları,
Bir an için gözünü kırptı adam
Kadın kayboldu.

Uyuyorsun

Uyuyorsun.

ve beni yaşıyorsun.

kimse yok bu dünyada

Tüm evren yatak odamız.

Sadece seninle ben varız.

 

Gözlerini kapattığın anda bitiyor bana olan öfken

Biliyorum.

Belki o yüzden gecelerce uyumuyor

seninle doğacak sabahı bekliyorum

 

Hırçınsın

uyurken bile.

gönlünün büyüklüğü sığmıyor yatağına

içinde büyüyen duyguyu bir tek ben biliyorum.

ben görüyorum

gözlerinden dışarı çıkmaya çalışan arsız çocuğu.

 

Şimdi yok bizi biz olmaktan çıkaran hiçbir şey

çünkü

hala uyuyorsun

unutacağın rüyalar görüyorsun

ömrünün sonuna dek hatırlayacağın gerçeklerimiz üzerine.

 

Uyanma sevgilim

hep aynı rüyayı yaşayalım.

sadece ikimize ait olan gökyüzünün üstünde.

KENDİ KENDİME SORGU

Ömrüm boyunca aynı kadını seveceğim.

Ona ne şüphe!

Gel gör ki hayat işte…

Ömrüm boyunca ne çok hata yaptım.

Doğrusu son yıl biraz fazla.

Kendimi kaybettim, ruhumu kaybettim, kalemimi kaybettim, sıhhatimi kaybettim.

Şimdi de aklımı kaybediyorum ara sıra.

boşa salladığım akıl darbeleri, ağrıyan ve sıkışan bir kalp.

Yalan, yanlış, bozuk, kırık dökük, umutsuz, mutsuz ama korkusuz

avare. İçki yok, hayal yok.

Düşlerim vardı seninle,

Şimdi korkularım.

Sallanan bir sandalye

Kim bilir kırık ritimli aksak bir türküyle

hiç çalamadığım bir ıslık.

Gözlerimde kanlı bir ıslaklık

Ilık bir rüzgar

dağınık saçlar

uzamış sakal

büyümüş göbek

kesilen nefes

kalmayan heves

bir tek sana ettiğim küfürler

ve kalbime vurduğum mühür

gözlerime çektiğim mil

ellerim kelepçede

yokluğuna müebbet

hala aynı muhabbet

aşk ve sevda uğruna

sonra sabun köpükleri

gözlerimin gördükleri

maksat aşk olun

bir tutam yosun

manzaradır sadece denizler

ellerimdeki izler

söyleyemediğim sözler

ahhhhh desem

gel desem

demem.