ahmetcagri.com/gunluk

Sen yokken ben de yoktum.

Seninle başladım bu hayata, öncesi yok. İlk gülümsemende sildim bütün geçmişimi, gözlerine ilk bakışımda anladım senden önce yılların boşa geçtiğini. Şimdi yeniden tanıyorum dünyayı aşkınla. Erken uyanıp gün doğuşunu izliyorum çocukluğumdaki gibi. Güneşin ilk ışıklarının nasıl da saçlarına benzediğini farkediyorum.Usul usul süzülen bulutların ellerine benzediğini görüyorum. Gülümsüyorum her sabah dünyaya gözlerimi açtığımda, ilk seni görüp sana gülümser gibi.

Senden önce yoktu boğaz, kız kulesi, martılar….

Senden önce yoktu İstanbul, benim için herhangi bir şehirdi. Şimdi sen kokuyor boğazdan esen rüzgar, senin adını haykırıyor martılar, sen gülümse diye açıyor erguvanlar. Bense bu şehrin sokaklarında içimde seni taşıyarak dolaşıyorum. Her adımım seninle, her nefeste seni soluyorum.

Baştan başa yeni bir hayatsın sen, umudumsun, doğumumsun, ölümümsün.

İçinde sen olmayan hiçbir şey yok benim için artık, damarlarımda dolaşan kandasın, içtiğim suda, yediğim yemekte, şehrimde, odamda, evimde, yastığımda sen varsın.

Adın vaadedilmiş en güzel cennet bana, ellerin tutunduğum dalım, gözlerin en büyük hazinem.

Aşkınla var bu yaşam, sesinle var oluyor bu adam.

Mutluluğumsun.

Bunca kötülüğe bunca şanssızlığa bunca hayat kalabalığına rağmen seni bulmak gülüm.

Alıp en güzel yerine yerleştirmek yüreğimin. En gizli en temiz en bilinmeyen yerine hem de. Yeniden gülümsemek seninle, yepyeni hayaller kurmak, kullanılmamış bir gök aramak şairin dediği gibi. Senin olmak, seninle olmak. Senden gayrı ne varsa yok saymak.

Seninle yaşamak…

Seni yaşamak….

Başıma gelen en güzel şeysin sen. Keşfedilmemiş bir deniz gibi yüreğin, seni bulmak en derin sularında yüzmek o keşfedilmemiş denizin…

Mutluluk gülüm mutluluk bundan sonra yalnızca o yemyeşil gözlerin.

Sevmişim ben seni…

Sana yazmak gelmiyor artık içimden, yazdıklarımı anlayabilecek olsaydın zaten yazdırmazdın bana bu kadar. Sitem etmiyorum, üzülmüyorum da, kader de değil bu. Bir göz yanılsamasıydı yanıldık bitti işte.  Bundan sonra birbirini bir daha hiç görmeyecek iki yabancıyız sadece. Hani sokakta biriyle gözgöze gelirsin bir yerlerden tanıdığını sanarsın fakat tanımazsın, artık öyleyiz seninle.

Seninle ilgili düşler kurmayacağım artık, sığındığım son liman sen olmayacaksın fırtınalarla boğuşurken, kendimi dalgalara teslim edeceğim kollarında huzur aramaktansa. Yeniden açacağım yıllar önce indirdiğim yelkenlerimi. Bu gemi nereye gider diye düşünmeyeceğim, hiç dokunmayacağım dümene ne yöne eserse oraya bırakacağım kendimi. Kader değil bu, çaresizlik hiç değil.

Artık sonu ilgilendirmiyor beni hiç bir hikayeninin, ilk cümlelerde arıyorum mutluluğu, ilk satırlarda heyecanlanmaya çalışıyorum. Çünkü en güzel son bile kötü oluyor bir yerde. Bir şeyin bitişi yeni bir şeyin başlangıcı olmuyor. Yarım bırakmak gerekiyor bazen yeniden başlayabilmek için. Sonra bir daha… Bir daha… Kader değil bu, kaybetmek hiç değil.

Şarkılar dinlemek istiyorum daha önce hiç duymadığım dillerde, daha önce hiç görmediğim bir enstrümanın bam teli olmak istiyorum. Kaybolmak istiyorum, hiç bilinmemek, görülmemek.  Adımı kimsenin hatırlamamasını, hiç kimsenin aramamasını, dahası aranacak bir telefonum bile olmamasını istiyorum. Tek olmak istiyorum daha da tek. Soluduğum havayı başka hiç kimsenin solmamasını istiyorum. Kader olamaz bu, yalnızlık mı? Saçma.

Yıllardır her şey kontrol altında çok sıkıldım bu durumdan, yanlış yapmamak, rezil olmamak için ruhumuzu çürütüyoruz. Oysa tutsaklığa karşıdır o. Serbest bırak ruhunu, ne istiyorsa onu yapsın.

Çırılçıplak koşmak mı istiyorsun sokakta? Koş…

Avazın çıktığı kadar bağırmak mı istiyorsun? Bağır…

Aptallıkları özledim , hiç biri sebebi olmadan yapılan fakat ruha iyi gelen saçma sapan hareketleri.

dsdasdsadsdksnjdnskadnk!

Son 2 yılda Kültür-Sanat portalları arasında saygıdeğer bir yer edinen Genisicerik.com ‘u an itibarıyle  devretmiş bulunuyorum. Yeni sahibine ve yeni yönetimine yayın hayatlarında başarılar dilerim.

Hayat yerde kalmam için elinden geleni yapıyor, bazen lanetlendiğimi düşünüyorum. Umutsuzca bu laneti bozabilmek için yeni yollar deniyorum, fakat her seferinde biraz daha aşağıda biraz daha yorulmuş biraz daha üzülmüş buluyorum kendimi. Sanırım direnişlerimin son nefesleri bunlar, herşeyin bir anda bozulduğu gibi bir anda her şey yoluna girebilir mi yeniden? Yeni mutluluklar yaratabilir miyim mağlubiyetlerimin arasından?

Öyle umut ediyorum, içimden bir ses yine güzel günler göreceğimizi söylüyor, fakat mağaranın çıkışını gösteren o ışığı bir türlü göremiyorum. Yine de ayaktayım, her şeye rağmen ayakta kalmaya devam edeceğim.