ahmetcagri.com/gunluk

Kalemim şahidimdir, seni hiç yazmadım ben. Yazsaydım benim olurdun.  Oysa bunu hiç istemedim . Güzeldi seni düşünmek her nefeste. Kalemim şahit düşünmezdim benim olsaydın. Gerçek olurdun. Sevemezdim seni bu kadar gerçek olsaydın eğer.

Oysa Tanrı şahidim, adını bile anmadım ben hiçbir mecliste. Ansaydım sözüm olurdun. Oysa paylaşmadım ben kimseyle adını bile. Tanrı şahidimdir nasıl da adını haykırmak istedim gördüğüm her güzel göze. Benim gözlerim ona aittir diye.

Susmayı seçtim koskoca bir gençliği uğruna versem bile, ne şikayet ettim bir kere ne de isyan ettim sensizliğe. Yetiyordu bana sensizlikteki sen bile.

“Öyle iyi ki hiçbir şeye yaramıyor.”

İtalyan Atasözü

Matematikten nefret ederim ama öyle böyle değil, en ufak bir işlem bile bana zul gelir ve beni çileden çıkarır. Hatta orta okuldan bu yana da başarılı olduğum yani 5′lik sisteme göre 2 alabildiğim bir sınav dahi yoktur. Eğitimime sözel branşlarda devam etmemin bir sebebi de budur.

Matematikle ilgili bu büyük aşkıma değindikten sonra meseleye girebilirim. Türk televizyonlarından umudunu çoktan kesmiş bir Türk televizyoncusu olarak yine umutsuzca kanalları dolaşırken Kanal D’de son derece ilginç ve değişik bir programa rastladım. Tabii prime time da yayınlanan bu programın zorunlu olarak yayınlanan bir ceza programı olduğunu anlamam çok sürmedi. Nerde bizim televizyon yöneticilerinde böyle programları gönüllü yayınlayacak sorumluluk duygusu ve kalite zevki.

Meğer benim matematiğe olan nefretim kötü eğitimcilerin ve son derece kötü tasarlanmış eğitim sistemimizin yan etkilerinden sadece biriymiş. Matematik hayatla ilişkilendirilince ne kadar da zevkli, ilginç ve sıradışıymış. Continue Reading →