Bir mezar kadar soğuk içim
elimde bir kalem
bir uçurumun kenarında
dudaklarım titreyerek tekrarlıyorum
“Ben bir hiçim,
ben bir hiçim.”
Belki de son seçim
atlayacağım.
Ağladığıma değse
ağlamayacağım.
20.05.2005, Ahmet Çağrı Özsema
Kimine az geldim,
Beğenmedi beni yukarılardaydı gözü
Küçük geldim,
Rahatsız etti kirli sakallarım,
Boş vermişliğim…
Sığamadı araladığım kapılara,
Paylaşamadı bir damla mutluluğu
Sarılamadı gecelerde huzursuzluğuma…
Çok geldim kimine,
Boşta kaldı şiirlerim
Salkım saçak.
Bol durdu ufacık bedeninde
Ucu bucağı olmayan hayallerim
Oysa kaybolsun isterdim
Ellerinde ellerim.
Bir şarkıydı beklediğim
Onunla yeniden söyleyebileceğim,
Söyleyemedi.
Bekledim durdum gecelerce
Gelemedi.
Ahmet Çağrı Özsema
-Bedri Rahmi Eyüboğlu’na-
Ha gündeyindesin dünyanın
ha kuzeyinde
gökyüzü her yerde aynı gökyüzü
isterse altı ay sürsün gündüzü
altı ay gece hemen peşinde
Petrol sudan değerli gözükse de
petrolsüz yaşanır
susuz yaşanmaz
insan her yerde aynı insan
gökyüzü aynı gökyüzü
Ahmet Çağrı Özsema
Bu karanlık mezarda
beni yalnız bırakan dostlarım
elveda!..
Kim bilir buluşuruz başka bir baharda
cebimde tüm şiirlerim yarım
sözlerim havada…
Yapayalnız düştüğüm bu soğuk darda
birkaç şiirdir arkadaşlarım
birkaç öksüz Fatiha…
Ahmet Çağrı Özsema
Gün olur,
bir tek adın kalır dünyada
Uğruna ölmeyi göze aldığım gözlerin
bir saksıda toprak olur,
ellerin
bir böceğin midesinde akşam yemeği.
Oysa beni sevsen,
bir tek adın kalmaz dünyada
gün olunca
bir efsane
ve güzel meyvelerin kalır dünyada
ve gözlerin bir müzede sergilenir
dünyanın en değerli hazinesi diye
ve ellerin
asla çürümeyen bir anne eli olur.
Ahmet Çağrı Özsema
Ayrılık ölüm demiştin ötesi var mı?
Söyle o zaman bu gidiş sessiz bir intihar mı?
Meleğim demiştim sana yıllarca öyle kaldın,
Yıllarca melek sandığım yoksa canavar mı?
Bilsen ahir ömrümün ne kadarını aldın
Sen yalnız aşkımı değil umutlarımı da çaldın,
Bana çocuksun derdin, çocukluğumu severdin;
Terkettiğin bu adam ihtiyar mı?
21 Eylül 2004, Ahmet Çağrı Özsema