Seninle başladım bu hayata, öncesi yok. İlk gülümsemende sildim bütün geçmişimi, gözlerine ilk bakışımda anladım senden önce yılların boşa geçtiğini. Şimdi yeniden tanıyorum dünyayı aşkınla. Erken uyanıp gün doğuşunu izliyorum çocukluğumdaki gibi. Güneşin ilk ışıklarının nasıl da saçlarına benzediğini farkediyorum.Usul usul süzülen bulutların ellerine benzediğini görüyorum. Gülümsüyorum her sabah dünyaya gözlerimi açtığımda, ilk seni görüp sana gülümser gibi.

Senden önce yoktu boğaz, kız kulesi, martılar….

Senden önce yoktu İstanbul, benim için herhangi bir şehirdi. Şimdi sen kokuyor boğazdan esen rüzgar, senin adını haykırıyor martılar, sen gülümse diye açıyor erguvanlar. Bense bu şehrin sokaklarında içimde seni taşıyarak dolaşıyorum. Her adımım seninle, her nefeste seni soluyorum.

Baştan başa yeni bir hayatsın sen, umudumsun, doğumumsun, ölümümsün.

İçinde sen olmayan hiçbir şey yok benim için artık, damarlarımda dolaşan kandasın, içtiğim suda, yediğim yemekte, şehrimde, odamda, evimde, yastığımda sen varsın.

Adın vaadedilmiş en güzel cennet bana, ellerin tutunduğum dalım, gözlerin en büyük hazinem.

Aşkınla var bu yaşam, sesinle var oluyor bu adam.

Mutluluğumsun.

Alıp en güzel yerine yerleştirmek yüreğimin. En gizli en temiz en bilinmeyen yerine hem de. Yeniden gülümsemek seninle, yepyeni hayaller kurmak, kullanılmamış bir gök aramak şairin dediği gibi. Senin olmak, seninle olmak. Senden gayrı ne varsa yok saymak.

Seninle yaşamak…

Seni yaşamak….

Başıma gelen en güzel şeysin sen. Keşfedilmemiş bir deniz gibi yüreğin, seni bulmak en derin sularında yüzmek o keşfedilmemiş denizin…

Mutluluk gülüm mutluluk bundan sonra yalnızca o yemyeşil gözlerin.

Sevmişim ben seni…

Seninle ilgili düşler kurmayacağım artık, sığındığım son liman sen olmayacaksın fırtınalarla boğuşurken, kendimi dalgalara teslim edeceğim kollarında huzur aramaktansa. Yeniden açacağım yıllar önce indirdiğim yelkenlerimi. Bu gemi nereye gider diye düşünmeyeceğim, hiç dokunmayacağım dümene ne yöne eserse oraya bırakacağım kendimi. Kader değil bu, çaresizlik hiç değil.

Artık sonu ilgilendirmiyor beni hiç bir hikayeninin, ilk cümlelerde arıyorum mutluluğu, ilk satırlarda heyecanlanmaya çalışıyorum. Çünkü en güzel son bile kötü oluyor bir yerde. Bir şeyin bitişi yeni bir şeyin başlangıcı olmuyor. Yarım bırakmak gerekiyor bazen yeniden başlayabilmek için. Sonra bir daha… Bir daha… Kader değil bu, kaybetmek hiç değil.

Şarkılar dinlemek istiyorum daha önce hiç duymadığım dillerde, daha önce hiç görmediğim bir enstrümanın bam teli olmak istiyorum. Kaybolmak istiyorum, hiç bilinmemek, görülmemek.  Adımı kimsenin hatırlamamasını, hiç kimsenin aramamasını, dahası aranacak bir telefonum bile olmamasını istiyorum. Tek olmak istiyorum daha da tek. Soluduğum havayı başka hiç kimsenin solmamasını istiyorum. Kader olamaz bu, yalnızlık mı? Saçma.

Çırılçıplak koşmak mı istiyorsun sokakta? Koş…

Avazın çıktığı kadar bağırmak mı istiyorsun? Bağır…

Aptallıkları özledim , hiç biri sebebi olmadan yapılan fakat ruha iyi gelen saçma sapan hareketleri.

dsdasdsadsdksnjdnskadnk!

Öyle umut ediyorum, içimden bir ses yine güzel günler göreceğimizi söylüyor, fakat mağaranın çıkışını gösteren o ışığı bir türlü göremiyorum. Yine de ayaktayım, her şeye rağmen ayakta kalmaya devam edeceğim.

Beni unuttuğunda hayat yeni kapılar açacak sana, yeni insanlar tanıyacak, yeni umutlara sahip olacaksın. Güzel günler yaşayacaksın, gökkuşağını göreceksin, yeni sevdalarla tanışacak, adını bile duymadığımız topraklara ayak basacaksın.

Bırak bu bedeni, terk et, süzül semalarda sessizce, kimseye görünme, nereye gitmek istiyorsan oraya git usulca.

İstersen rüzgar ol, dolan kızıl saçlı sevgilinin zülüflerinde, istersen şarkı ol o ıslak dudaklara dokun ya da ışık ol en iyisi kızıl saçlı sevgilinin odasına süzül bir gece vakti…

Kaç buralardan ruhum, buralar sana göre değil. Ne bu yorgun beden, ne bu kalabalık şehir, ne de bu sahte dostlar yakışıyor sana. Sen bu tutsaklıkla daha çok yaşayamazsın, iyisi mi kurtar kendini bu bedenden.

Unut beni ruhum, dön akdenizin masmavi sularına, açıl açılabildiğin kadar yoksa bu pis şehirde insanların sığlıklarında boğulacaksın.

Affet beni ruhum, layık olamadım sana. Günbegün azaldım, yok oldum, savaşamadım haksızlıklarla, bırak bu bedeni, bu ismi, bu zavallı adamı, kaç kurtar kendini, unut beni ruhum.

Unutmalısın.

Cumartesini pazara bağlayan gece uyumadım, uyku düzenimi yeniden yakalayabilmek için artık uyumam sanırım. Bütün gece günlüğümün yeni görünümü ile uğraştım. Umarım beğenmişsinizdir.

Şimdi sıkıcı saatler beni bekliyor.

Neyse ki bugün Beşiktaş’ın önce hentbol daha sonra da futbol maçı var.  Yoksa yanmıştım.

Herkese mutlu pazarlar.

“Yaşam adına ızdırap dediğimiz çaresiz bir arkaplan sesiyle birlikte bulunur. Ki biz sadece yarısına katlanabiliriz.” Hani paramparçayızdır yaşarken, içimizde sürekli bir ses bir şeyleri yapmaya zorlar bizi, aynı ses bir çok şeyden de uzak tutar çoğu zaman. Bu sesin ne olduğunu anlamakta zorlanırız, kimi zaman vicdandır bu sesin adı, kimi zaman ön yargılar, kimi zaman korkular. Bu sesi dinlemeye başladıktan sonra hayatımız bir başkasının hayatıdır artık, o ses bize ait değildir, biz o sese aitizdir.

Dünyanın ortasında yapayalnızken bu ses neden gelir yapışır yalnızlığımıza? Bize bir yoldaş olmak için mi burdadır yoksa yalnızlığımızı katmerlemek için mi? Yalnızlık dediğimiz yoksa o sesin ta kendisi midir? Nasıl farkederiz o sesin nerden geldiğini ve gerçek yaşama nasıl dönebiliriz.

İşte Julio Medem 1996 yapımı Tierra (Toprak) filminde bu soruları yanıtlıyor, çok da güzel yanıtlıyor hem de. Hiçbir şüphe bırakmadan yalın sade ve gösterişsiz bir dille anlatıyor. Carmelo Gômez , Emma Suârez ve Silke’ de muhteşem oyunculuklarıyla bizi bu karmaşanın içine çekiyor.

Bu arada film boyunca Emma Suârez ve Silke‘ye aşık olmamak mümkün değil, bu ne güzelliktir biraz insaf yahu. Film ilerledikçe gitgide güzelleşen iki muhteşem kadın, akıllarda bir çok soru işareti bırakacak muhteşem bir senaryo ve Avrupa’nın en iyi yönetmenlerinden biri, insan daha ne ister. Özellikle hayal gücüne güvenenlere bu filmi mutlaka tavsiye ediyorum, izleyin hem de defalarca.