İstanbul’a Dönüş
Hiç dönesim yoktu İstanbul’a baba evinde ne de rahatmışım meğer. Nasıl özlemişim herkesi, ailemi, memleketimi. Ana gibi yar, Adana gibi diyar yokmuş meğer. Herşeye rağmen döndüm kirli havasına İstanbul’un. Ben bu şehre nasıl da aşıktım. Çocukluğumdan beri İstanbul’a gelicem, Beşiktaşta oturucam diye hayaller kurardım. Al İstanbul’a geldin, Beşiktaş’ta evin oldu… Eee ne oldu? Sevdiklerini yılda birkaç kez anca görüyorsun… Hergün hayat kavgasında ordan oraya koşturuyorsun… Yıllar önce rahat batmış demek. Pişman mıyım? Değilim. Ama nedenpişman olmadığım hakkında en ufak bir fikrim yok…
Galiba İstanbul’a kızdım sadece biraz,ama hala seviyorum O’nu…