Seni Çok Özledim
Seni çok özledim… dedi.
Ben de diyecektim, demedim.
Oysa ben de beni çok özlemiştim.
Benim ben olmaktan çıktığımı hissettiğimden bu yana özlüyordum kendimi. Belki de hasretlerin en büyüğü en acılısı buydu. Çünkü bu hasreti bitirebilecek tek kişi bendim ve bu gücü kendimde hissetmiyordum. Ne bu çirkin vücut, ne bu çökmüş gözler, ne bu umutsuzluk bana ait olamazdı. Ben bu değildim. Ve her nefes alışımda(alamayışımda) bir kez daha hatırlıyordum bunu.
Ey sevgililer(sevgisizler) siz beni özlemeyi ne bilirsiniz? En çok ben özledim kendimi… Ne diyordu şair; “Bu yalnızlık benim ilişmeyin….”
çıplak suretleri dağ başlarını resmeder
o dem ıklim değişir, hüzün olur.
yüreğimden gayrısına sır vermediğim doğrudur,
kaçaklıktır.
hadi gel şahrud’um dağlara gövde verelim,
göğsüm tahtasının altı ol.
yoksa vuracak beni hasretim bir tenhada
yakışır mı bir kaçağa ecel eliyle ölmek?
ayhh öldürceksiniz siz ikiniz beni :)